2. Ortak Hikayemiz- (Son cümle için giriş tarihi: 10 Temmuz, 20:00)
Sabah evden çıkarken bahçedeki çiçekleri sulayan kapıcı beni epey ıslattı. Şaka mı yaptı yoksa bilmeden mi yaptı bilmiyorum. Neyse ki benim de çantamda suyum vardı. ...
Abi ne yapıyorsun diye bagırdım. Beni epey ıslatan kapıcı bana bakmadığı için adama gidip su dolu çantamı kapıcının başının üstüne döktüm. Ondan sonra adam bana bağırmaya başladı...
Hiçbir şey size yapmadım be diye bağıyordu. Ben de ona aynı şey az önce bağırdığım için anlamsız bir şekilde adama gerçekten kustum. Onunla yaklaştıkça gömleğimi yırtıp yere attım. Artık kendime tutamadım...
Ancak kendimi kabeteceğim anda başka birinin sesini duydum. Apartmanımın İkinci katında kalan komşu bize yaklaşıp "n'oldu, bir problem var mı?" diye soruyordu. Ellerimde olan yırtığım gömleğime bakarak cevap olarak ne verebileceğimi bilmiyordum, kafamı kaybettim gibi göründüm galiba. Ama onun gelince kendime gelmeye başladım.
Bu sefer, sırımı gösterilmemişti. Ama içimdeki canavar rahat bir uykudan uyandığı için rahatsız ve öfkeli olmaya başladı. Sırımı uzun zaman daha gizleyemeyeceğimi fark ettim.
Bayılmışım. Uyandığım zaman sorun doğuran adam ortadan kaybolduğu halde birisinin beni gözlettiğini algıladım. Ben uyumuşken birisi bir notu elimin içine tıkıştırmış. Sırın artık bir sır değil diye yazıldı.
En sonunda benim sırım keşfetilmiş! Herkes, içimde--daha doğrusu midemde--gerçek bir canavarin yaşadığını ve büyüdüğünü bilecek! Herkes beni bir x-men mutant gibi davranacak! Ne yapayım? Bu hayatta sadece bir imkan kaldı benim için:
Artık herkesten uzaklaşarak gerçek evime dönmem lazım. "Keşke bu apartmanla, bu insanlarla hiç karşılaşmasaydım" diyerek ve kendi kendime ağlayarak ormana yaklaştım. Çocukken beraber oynadığım canavarları tekrar buldum ve artık insanlarla yaşamayı tamamen bıraktım.
Abi ne yapıyorsun diye bagırdım. Beni epey ıslatan kapıcı bana bakmadığı için adama gidip su dolu çantamı kapıcının başının üstüne döktüm. Ondan sonra adam bana bağırmaya başladı...
ReplyDeleteHiçbir şey size yapmadım be diye bağıyordu. Ben de ona aynı şey az önce bağırdığım için anlamsız bir şekilde adama gerçekten kustum. Onunla yaklaştıkça gömleğimi yırtıp yere attım. Artık kendime tutamadım...
ReplyDeleteÖfkemi artık tutamıyorum. ''Akıllı ol, lan!'' kapıcıya diye bağırdım. Kontrolümü kaybedersem herkesin sırımı görebileceğini biliyordum.
ReplyDeleteAncak kendimi kabeteceğim anda başka birinin sesini duydum. Apartmanımın İkinci katında kalan komşu bize yaklaşıp "n'oldu, bir problem var mı?" diye soruyordu. Ellerimde olan yırtığım gömleğime bakarak cevap olarak ne verebileceğimi bilmiyordum, kafamı kaybettim gibi göründüm galiba. Ama onun gelince kendime gelmeye başladım.
ReplyDeleteBu sefer, sırımı gösterilmemişti. Ama içimdeki canavar rahat bir uykudan uyandığı için rahatsız ve öfkeli olmaya başladı. Sırımı uzun zaman daha gizleyemeyeceğimi fark ettim.
ReplyDeleteBayılmışım. Uyandığım zaman sorun doğuran adam ortadan kaybolduğu halde birisinin beni gözlettiğini algıladım. Ben uyumuşken birisi bir notu elimin içine tıkıştırmış. Sırın artık bir sır değil diye yazıldı.
ReplyDeleteEn sonunda benim sırım keşfetilmiş! Herkes, içimde--daha doğrusu midemde--gerçek bir canavarin yaşadığını ve büyüdüğünü bilecek! Herkes beni bir x-men mutant gibi davranacak! Ne yapayım? Bu hayatta sadece bir imkan kaldı benim için:
ReplyDeleteArtık herkesten uzaklaşarak gerçek evime dönmem lazım. "Keşke bu apartmanla, bu insanlarla hiç karşılaşmasaydım" diyerek ve kendi kendime ağlayarak ormana yaklaştım. Çocukken beraber oynadığım canavarları tekrar buldum ve artık insanlarla yaşamayı tamamen bıraktım.
ReplyDelete